Author: JATIEWPAINAI

“อุซเบกิสถาน” ที่แค่ฟังชื่อหลายคนยังทำหน้างง แล้วถ้าบอกจะพาไปเที่ยวหลายคนคงถึงขั้นเลิกคิ้วมองกลับด้วยสายตาแบบ…ห้ะ อะไรนะ… ซึ่งตอนแรกที่มีคนชวนเราก็เป็นแบบนี้ล่ะ ได้แต่ทำตาปริบๆ...

ทวีปเอเชียของเราขึ้นชื่อว่าเป็นดินแดนเก่าแก่ต้นกำเนิดแห่งรากเหง้าและอารยธรรมบนผืนโลก ความลึกลับและสิ่งที่น่าค้นหาจึงมีมากมายชนิดที่ถ้าให้เล่าสามวันสามคืนก็อาจไม่จบ ทริปนี้เราเลยจะขอยกเรื่องราวในประเทศสุดขอบเอเชียที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,500 ปี หนึ่งในเส้นทางสายไหมที่ทรงคุณค่า...

เมื่อฝนเม็ดสุดท้ายร่วงหล่นสู่พื้นดินก็เป็นสัญญาณว่าฤดูแห่งการตอกบัตรลาเพื่อออกไปท้าลมหนาวได้เริ่มขึ้นแล้ว เราจึงมีสถานที่สุดฟินในแดนดินใกล้บ้านที่หนาวสะท้านไปถึงทรวงแบบไม่ต้องพึ่งดวงว่าจะเจอหมอกหรือไม่ เพราะอุณหภูมิที่ลดลงอย่างต่อเนื่องจะมารอเราแล้วแน่ๆ ที่ฮานอย ซาปา และฮาลองเบย์...

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียวก็จะสิ้นปีอีกแล้ว ใครที่รู้ตัวว่ายังคงทำงานงกๆ ต่อเนื่องมาทั้งปี ถึงเวลาแล้วแหล่ะที่แกควรจะพัก มองหาทริปดี๊ด๊าเพื่อตัวเอง...

ถ้าให้เปรียบญี่ปุ่นเป็นหนังสือก็คงเป็นการ์ตูนมหากาพย์ที่อ่านกี่เล่มกี่ภาคก็ไม่มีตอนจบซักที และคราวนี้เราก็ลองหยิบญี่ปุ่นตอนล่าสุดมาเปิดดูอีกหนึ่งเล่ม เป็นเรื่องราวของคันไซในอีกมุมหนึ่งที่ไม่ใช่นาราโอซาก้าเกียวโต แต่มันคือ เฮียวโงะ (Hyogo)...

ฤดูฝนช่วงเวลาที่เหมาะแก่การออกไปสูดอากาศอันแสนชุ่มฉ่ำดื่มด่ำกับผืนดินอันเขียวชอุ่ม สองทุ่มของคืนวันศุกร์สุดหรรษาเป็นเวลาดีที่เราหยิบโทรศัพท์มาไลน์หากลุ่มเพื่อนซี้ที่เวลานัดดิบดีมักจะล่ม เพื่อนัดไปเที่ยววันเดย์ทริปกันสักที่แบบว่องไว จึงเกิดเป็นทริปสุดไฉไลที่นัดคืนวันศุกร์ ออกเช้าวันเสาร์ แล้วกลับบ้านให้ทันก่อนเช้าวันอาทิตย์...

สิ่งที่มีค่าที่หาได้ง่ายที่สุดแต่รักษาไว้ได้ยากที่สุดในชีวิตก็คือ “เวลา” หลายครั้งที่เราปล่อยผ่านจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีโดยที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงทำอะไรเดิมๆ ที่บ่นว่าไม่อยากทำ กินอะไรเดิมๆ...